مقدمه ای بر آب یونی

اتم ها و مولکول هایی که الکترون از دست می دهند یا الکترون می گیرند یون نامیده می شوند. هنگامی که آب یونیزه می شود، یون های هیدراته تولید می کند که به آن آب یونیزه می گوییم. آب یونی را می توان به آب یونی مثبت و آب یونی منفی تقسیم کرد. آب یون منفی به آب یونی آشامیدنی و آب یونی مثبت به آب یونی زیبایی (ضد التهابی) نیز معروف است. چه آب یونی مثبت باشد و چه آب یونی منفی، ذات آن همچنان آب است و هیچ ماده ای به آن اضافه نمی شود مگر برای افزایش و از دست دادن الکترون و تغییرات قابل توجه در خواص فیزیکی و شیمیایی. آب یونی در حین استفاده در اثر تماس با هوا یا سایر مواد به تدریج به آب معمولی تبدیل می شود.
به دلیل الکترولیز آب، مواد معدنی مانند کلسیم، منیزیم، سدیم و پتاسیم در کاتد تجمع می یابند که منجر به افزایش یون های هیدروکسید منفی و تشکیل آب قلیایی می شود. برعکس، یون های کلر و سولفات موجود در آب به آند وارد می شوند و یون های هیدروژن را افزایش می دهند و آب یونیزه اسیدی تولید می کنند. در مقایسه با آب معمولی، آب یونیزه دارای فشار اسمزی (قدرت)، خوشه‌های مولکولی (اندازه)، حلالیت (اندازه)، رسانایی (زیاد یا کم)، مقدار pH (اندازه)، کشش سطحی، چگالی، هدایت حرارتی، محتوای اکسیژن، و غیره